BB King: Bluesowy Król gitary, zdobywca Grammy

20

Riley B. King, znany światu jako B.B. King, to postać, której nazwisko jest synonimem bluesa. Urodzony 16 września 1925 roku, ten amerykański wokalista, autor tekstów i gitarzysta na przestrzeni swojej długiej i owocnej kariery zyskał miano „Króla Bluesa”. Na [miesiąc rok] Riley B. King ma 98 lat. Jego małżonką była m.in. Susieetta Hawkins, a z różnych związków doczekał się 15 dzieci. Jego niezrównany styl gry na gitarze elektrycznej i emocjonalne wykonania utworów uczyniły go ikoną muzyki bluesowej i jednym z najważniejszych artystów XX wieku.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na [miesiąc rok] ma 98 lat.
• Żona/Mąż: Miał kilka żon, w tym Susieetta Hawkins.
• Dzieci: 15 dzieci.
• Zawód: Muzyk bluesowy, gitarzysta, wokalista.
• Główne osiągnięcie: Uznany za „Króla Bluesa”, pionier nowoczesnego bluesa na gitarze elektrycznej.

Podstawowe informacje o artyście

Prawdziwe nazwisko, pochodzenie i data urodzenia

Artysta przyszedł na świat jako Riley B. King 16 września 1925 roku. Jego narodziny miały miejsce na plantacji bawełny Bear Creek w Berclair, hrabstwo Leflore, niedaleko Itta Bena w stanie Mississippi. King był synem Alberta i Nory Elli King, pary dzierżawców rolnych. Miejsce jego narodzin, Mississippi Delta, na zawsze wpłynęło na jego muzyczny styl, nasycony autentycznym bluesem.

Pseudonim artystyczny i jego geneza

Świat poznał go jako B.B. Kinga. Ten ikoniczny pseudonim artystyczny narodził się podczas jego pracy w radiu WDIA w Memphis w stanie Tennessee. Początkowo był znany jako „Beale Street Blues Boy”, co z czasem uległo skróceniu do „Blues Boy”, a następnie do skróconej i światowo rozpoznawalnej formy „B.B.”. Ten przydomek stał się synonimem mistrzostwa w dziedzinie bluesa.

Tytuł „Króla Bluesa” i jego znaczenie

Przez dekady B.B. King nosił nieoficjalny, lecz powszechnie akceptowany tytuł „The King of the Blues”. Ten przydomek podkreślał jego dominującą pozycję i ogromny wpływ na rozwój gatunku bluesowego. Kinga zalicza się do panteonu „Trzech Króli Bluesowej Gitary”, obok takich legend jak Albert King i Freddie King, co świadczy o jego wyjątkowym miejscu w historii muzyki. Jego gra na gitarze stała się wzorem dla niezliczonych muzyków, a jego styl na zawsze zdefiniował współczesny blues.

Długowieczność i data śmierci

B.B. King zmarł 14 maja 2015 roku w Las Vegas w stanie Nevada, przeżywszy 89 lat. Jego długowieczność pozwoliła mu na pozostawanie aktywnym zawodowo niemal do samego końca życia. Jego ostatni występ na scenie miał miejsce jesienią 2014 roku, co świadczy o jego niezłomnej pasji do muzyki i kontaktów z publicznością, nawet w obliczu problemów zdrowotnych.

Życie prywatne i wczesne lata

Trudne dzieciństwo i wychowanie

Wczesne lata życia Riley’a Kinga naznaczone były trudnościami. Gdy miał zaledwie cztery lata, jego matka opuściła ojca dla innego mężczyzny. Wychowaniem młodego Riley’a zajęła się babcia ze strony matki, Elnora Farr. Dorastał w Mississippi, w miejscowościach Kilmichael i Lexington, gdzie kształtowały się jego pierwsze doświadczenia życiowe, które później znalazły odzwierciedlenie w jego bluesowych utworach.

Praca na plantacji i w mieście przed karierą

Zanim Riley King stał się światowej sławy muzykiem, jego życie było naznaczone ciężką pracą fizyczną. W młodości przeniósł się do Indianola, miasta, które uważał za swoje rodzinne. Tam pracował między innymi przy odziarniarka bawełny (cotton gin) oraz jako kierowca traktora. Te doświadczenia z pracy fizycznej dały mu perspektywę, która często przebijała się w jego późniejszej twórczości, ukazując realia życia zwykłych ludzi.

Służba wojskowa podczas II wojny światowej

W trakcie II wojny światowej B.B. King pełnił służbę w armii Stanów Zjednoczonych. Jednakże jego służba wojskowa została szybko zakończona. Został zwolniony, ponieważ uznano go za osobę „kluczową dla gospodarki wojennej”. Jego doświadczenie w prowadzeniu traktorów było w tamtym czasie cenne dla sektora rolniczego, co miało priorytet nad jego obecnością w wojsku.

Wpływ rodziny i kuzyna na karierę

Kluczowym momentem w karierze młodego Riley’a było spotkanie z jego kuzynem, Bukka White’em, znanym muzykiem bluesowym. W 1946 roku Riley udał się do Memphis, aby zamieszkać u White’a. Spędził u niego dziesięć miesięcy, podczas których intensywnie ćwiczył i uczył się tajników gry na gitarze, co stanowiło fundament jego przyszłej, błyskotliwej kariery muzycznej. Ten okres w Memphis był dla niego formą muzycznej szkoły, która pozwoliła mu przygotować się do profesjonalnej kariery.

Muzyka i kariera zawodowa

Początki w chórze gospel i pierwsze akordy

Pierwsze kroki w świecie muzyki B.B. King stawiał w chórze gospel w Elkhorn Baptist Church w Kilmichael. Szczególnie fascynował go kościół zielonoświątkowy ze względu na jego energetyczną muzykę. To tamtejszy pastor, grający na gitarze Sears Roebuck Silvertone, nauczył młodego Riley’a pierwszych trzech akordów, które stały się punktem wyjścia do jego dalszej muzycznej podróży. Jego korzenie w muzyce gospel były fundamentalne dla jego wyrazu artystycznego.

Zakup pierwszej gitary

Swoją pierwszą gitarę B.B. King nabył dzięki pomocy swojego pracodawcy, Flake’a Cartledge’a. Cartledge kupił mu instrument za 15 dolarów, a kwota ta była następnie potrącana z pensji Kinga przez kolejne dwa miesiące. Był to znaczący wydatek jak na tamte czasy, ale zarazem inwestycja, która pozwoliła mu rozwijać pasję i talent, prowadząc do statusu legendy bluesa. Ta pierwsza gitara była początkiem jego legendarnej relacji z instrumentem.

Przełom radiowy i inspiracja T-Bone Walkerem

Karierę muzyczną B.B. King rozpoczynał od występów w lokalnych juke jointach oraz na falach lokalnych stacji radiowych, takich jak WGRM i WDIA. Prawdziwym przełomem okazało się usłyszenie gry T-Bone Walkera, pioniera bluesa na gitarze elektrycznej. King wielokrotnie wspominał, że po usłyszeniu jego innowacyjnego stylu gry, wiedział, że „musi” mieć gitarę elektryczną, co zmieniło jego podejście do instrumentu i otworzyło drogę do jego charakterystycznego brzmienia. Usłyszenie Walkera było inspiracją, która napędzała jego rozwój.

Niesamowita etyka pracy i liczba koncertów

B.B. King był postacią legendarną nie tylko ze względu na swoje umiejętności muzyczne, ale również z powodu swojej niezwykłej etyki pracy. Przez większość kariery artystycznej grał średnio ponad 200 koncertów rocznie, często występując na całym świecie. Nawet po przekroczeniu 70. roku życia, jego kalendarz był wypełniony występami. Rekordowy pod tym względem był rok 1956, kiedy to B.B. King dał aż 342 pokazy, co świadczy o jego niezmordowanej energii i oddaniu publiczności. Jego koncerty live były zawsze wydarzeniem.

Unikalny styl gry

Styl gry B.B. Kinga na gitarze elektrycznej był rewolucyjny i niezwykle wpływowy. Wprowadził i spopularyzował wyrafinowany styl solowy, oparty na płynnym podciąganiu strun (string bending), charakterystycznym, lśniącym wibrato oraz precyzyjnej technice staccato. AllMusic, jedno z najbardziej uznanych źródeł muzycznych, uznało go za najważniejszego gitarzystę elektrycznego drugiej połowy XX wieku. Jego gra była melodyjna, ekspresyjna i pełna emocji, co sprawiało, że jego solówki były natychmiast rozpoznawalne. Styl Kinga wywarł ogromny wpływ na takich gitarzystów jak Jimi Hendrix.

Współpraca z gigantami i nowymi pokoleniami

B.B. King potrafił nawiązywać kontakt z różnymi pokoleniami słuchaczy i artystów. W 1988 roku dotarł do młodszej publiczności dzięki hitowi „When Love Comes to Town” nagranemu wspólnie z irlandzkim zespołem U2. W 2000 roku wydał album „Riding With the King” z legendarnym gitarzystą Erikiem Claptonem, który zdobył nagrodę Grammy i umocnił jego pozycję jako muzyka łączącego pokolenia. Te współprace pokazywały jego wszechstronność i zdolność do adaptacji w różnych kontekstach muzycznych, dowodząc jego pozycji jako wszechstronnego bluesmana.

Sprzęt i historia gitary „Lucille”

Legenda imienia gitary

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów wizerunku B.B. Kinga była jego gitara, którą nazwał „Lucille”. Nazwa ta wzięła się z dramatycznego wydarzenia, które miało miejsce w miejscowości Twist w Arkansas. Podczas jednego z koncertów wybuchł pożar, spowodowany bójką dwóch mężczyzn o kobietę o imieniu Lucille. Mimo zagrożenia, King odważył się wrócić do płonącego budynku, aby ratować swój ukochany instrument. To wydarzenie na zawsze związało go z gitarą i nadało jej symboliczną wartość, czyniąc z niej niemal postać w jego karierze.

Relacja z instrumentem

B.B. King traktował swoją gitarę „Lucille” niemal jak żywą istotę, partnerkę w muzycznej podróży. Mawiał, że kiedy przestaje śpiewać ustami, zaczyna „śpiewać” poprzez granie na Lucille. Tworzyło to unikalny dialog między jego głosem a instrumentem, gdzie każdy dźwięk gitary był przedłużeniem jego emocji i historii. Ta głęboka więź z instrumentem była kluczowa dla jego ekspresji scenicznej i charakterystycznego brzmienia. Jego gitara Gibson Guitar była przedłużeniem jego duszy.

Nagrody i osiągnięcia

Wprowadzenie do Hall of Fame

B.B. King otrzymał liczne najwyższe wyróżnienia w świecie muzyki. Został uhonorowany miejscem w Blues Hall of Fame w 1980 roku, co było naturalnym uznaniem jego wkładu w rozwój bluesa. W 1987 roku dołączył do Rock and Roll Hall of Fame, potwierdzając swój wpływ na szeroko pojętą muzykę popularną. W 2014 roku został wprowadzony do National Rhythm & Blues Hall of Fame, co stanowiło kolejne potwierdzenie jego legendy. Te wyróżnienia podkreślają jego status jako jednego z najważniejszych artystów XX wieku.

Prestiżowe wyróżnienia międzynarodowe

Oprócz amerykańskich wyróżnień, B.B. King zdobywał uznanie na arenie międzynarodowej. W 2004 roku otrzymał szwedzką nagrodę Polar Music Prize, często określaną jako „muzyczny Nobel”, co podkreślało jego globalne znaczenie. Magazyn Rolling Stone, jedno z najbardziej wpływowych czasopism muzycznych na świecie, sklasyfikował go na 6. miejscu na swojej liście 100 największych gitarzystów wszech czasów, co stanowiło dowód jego wybitnych umiejętności gitarowych. Ten ranking, The Rolling Stones, jest wyznacznikiem największych talentów w historii gitary.

Sukcesy na listach przebojów

Jednym z jego największych komercyjnych sukcesów była wersja utworu „The Thrill Is Gone” z 1970 roku. Piosenka ta stała się hitem zarówno na listach przebojów muzyki Pop, jak i R&B, przynosząc mu nagrodę Grammy. Utwór ten do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych bluesowych utworów wszech czasów, a jego wykonanie przez B.B. Kinga jest uważane za definitywne.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia

• Blues Hall of Fame (1980)
• Rock and Roll Hall of Fame (1987)
• National Rhythm & Blues Hall of Fame (2014)
• Polar Music Prize (2004)
• 6. miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów wg magazynu Rolling Stone
• Nagroda Grammy za utwór „The Thrill Is Gone”
• Grammy Lifetime Achievement Award

Filantropia i działalność publiczna

Muzeum i edukacja

W trosce o dziedzictwo bluesa i kulturę delty Mississippi, w 2008 roku w jego rodzinnym Indianola otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center. Instytucja ta ma na celu nie tylko upamiętnienie artysty, ale również edukację na temat historii i znaczenia kultury delty Mississippi, w tym jej wpływu na muzykę bluesową. Muzeum stało się ważnym ośrodkiem kulturalnym i edukacyjnym, prezentującym dziedzictwo bluesmana.

Występ dla Papieża

B.B. King był obecny na wielu ważnych wydarzeniach o charakterze kulturalnym i społecznym. W grudniu 1997 roku wystąpił podczas piątego dorocznego koncertu bożonarodzeniowego w Watykanie. Podczas tego wyjątkowego wydarzenia przekazał swoją słynną gitarę „Lucille” w prezencie papieżowi Janowi Pawłowi II, co było gestem ogromnego szacunku i symbolem połączenia różnych światów poprzez muzykę.

Występ w Białym Domu

21 lutego 2012 roku B.B. King wziął udział w koncercie „Red, White and Blues” w Białym Domu. To wydarzenie przeszło do historii, gdy prezydent Barack Obama dołączył do artysty na scenie, wspólnie śpiewając fragment utworu „Sweet Home Chicago”. Był to symboliczny moment, podkreślający znaczenie bluesa w amerykańskiej kulturze i jego zdolność do jednoczenia ludzi na najwyższych szczeblach władzy.

Inne role i projekty

Kariera filmowa

B.B. King dał się poznać nie tylko jako muzyk, ale także jako aktor. Wystąpił w filmie „Blues Brothers 2000” z 1998 roku, gdzie wcielił się w rolę lidera fikcyjnej supergrupy Louisiana Gator Boys. Na ekranie pojawił się u boku takich legend jak Bo Diddley czy Eric Clapton, pokazując swój charyzmatyczny talent również w dziedzinie sztuki filmowej.

Projekty dla dzieci

Artysta wykazał się również dystansem do siebie i poczuciem humoru, nagrywając piosenkę „One Shoe Blues” na album dla dzieci „Blue Moo” Sandry Boynton w 2007 roku. Ten projekt pokazał, że B.B. King potrafił dotrzeć do najmłodszych słuchaczy, dzieląc się swoją miłością do muzyki w przystępny i zabawny sposób.

Zdrowie

Ostatnie problemy zdrowotne

W październiku 2014 roku, po koncercie w House of Blues w Chicago, u B.B. Kinga zdiagnozowano odwodnienie i wycieńczenie organizmu. Ten występ okazał się być jego ostatnim publicznym pojawieniem się na scenie. Pomimo tych problemów zdrowotnych, jego aktywność artystyczna trwała niemal do samego końca życia, co świadczy o jego niezłomnej woli i poświęceniu dla muzyki.

Ciekawostki i mniej znane fakty

Wzrost zarobków

Sukces B.B. Kinga był również widoczny w jego finansach. Po wydaniu przełomowego utworu „3 O’Clock Blues” w 1952 roku, jego tygodniowe zarobki gwałtownie wzrosły. Z około 85 dolarów tygodniowo, jego dochody poszybowały do imponującej kwoty 2500 dolarów, co stanowiło ogromny skok i potwierdzenie jego rosnącej popularności na rynku muzycznym. Ten wzrost finansowy pozwolił mu na dalszy rozwój kariery i inwestycje.

Własna wytwórnia

W 1956 roku B.B. King postanowił rozszerzyć swoją działalność i założył własną wytwórnię płytową o nazwie Blues Boys Kingdom. Siedziba wytwórni znajdowała się przy Beale Street w Memphis, sercu bluesa. Posiadanie własnej wytwórni pozwoliło mu na większą kontrolę nad swoją twórczością i promowanie innych artystów bluesowych, co świadczy o jego zaangażowaniu w rozwój gatunku.

Najważniejsze utwory i albumy

• „The Thrill Is Gone” (singiel, 1970)
• „Riding With the King” (album z Erikiem Claptonem, 2000)
• „3 O’Clock Blues” (singiel, 1952)
• „When Love Comes to Town” (singiel z U2, 1988)

Najważniejsze współprace

• U2
• Eric Clapton
• Bo Diddley
• T-Bone Walker (inspiracja)

Warto wiedzieć: B.B. King był tak oddany swojej muzyce i publiczności, że nawet w podeszłym wieku i przy problemach zdrowotnych, starał się kontynuować swoją karierę, dając niezapomniane koncerty live.

Chronologia kluczowych wydarzeń

B.B. King, prawdziwy Król Bluesa, pozostawił po sobie niezatarte dziedzictwo muzyczne, kształtując oblicze bluesa na całym świecie i inspirując pokolenia artystów. Jego niezrównany styl gry na gitarze Lucille oraz charyzmatyczne występy live na zawsze zapisały się w historii muzyki, a jego wpływ na gatunek jest niepodważalny.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/B._B._King